آنچه در زیر می آید اولین سروده ضیاست که در اسفند 1389 در بند 6 زندان کارون سروده شد : بگذار تا بخندیم اندر میان یاران گور بابای دنیا ریدم به چرخ دوران گر از فراخ هستی یک دم نصیب ما شد آن لحظه را بخندیم بر حال روزگاران آخر ز چه خموده ، بر آستان سجوده لنگا

15 Oct

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: